Level 1
Level 2
Level 3
Het traject van Garros – noodlanding op Hoog Wallegem
Duitse Bahnschutzwache uit Lendelede kwamen ter plaatse
De Duitsers vonden Garros in een gracht en hij werd krijgsgevangen genomen
Het wrak van Garros’ vliegtuig op een boerenkar op de Markt van Izegem, april 1915, klaar voor het transport naar Duitsland
Een stukje van de vleugel van Garros’ toestel 1
Een stukje van de vleugel van Garros’ toestel 2
In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, werkte het systeem niet door het geweer te blokkeren, maar juist door het geweer actief aan te sturen op het moment dat de weg vrij was.
De mechanische werking in stappen
Het systeem werkte op basis van pure mechanische timing via een nokkenas en een stangenstelsel:
-
De nokkenschijf: een schijf met een opstaand nokje (of meerdere nokjes, afhankelijk van het aantal propellerbladen), rechtstreeks gemonteerd op de draaiende krukas van de vliegtuigmotor en die exact synchroon met de propeller meedraaide.
-
De duwstang (Stange): elke keer dat de propellerbladen zich in een veilige positie bevonden (dus níét voor de loop van het machinegeweer), duwde het nokje op de schijf de volger, die hiermee verbonden was, omhoog. Deze beweging werd via een duwstang (Stange), of mechanische koppeling naar het afvuurmechanisme van het machinegeweer, doorgegeven naar de cockpit.
-
De trekker als ‘toestemmingsknop’: de piloot bediende niet rechtstreeks de trekker van het geweer, maar hield met een hendel de mechanische verbinding gesloten. De piloot gaf hiermee 'toestemming' aan het systeem om te vuren.
-
De mechanische Impuls: zodra de piloot de hendel ingedrukt hield én de duwstang door het nokje omhoog werd gedrukt, bediende de stang het sluitblok van het machinegeweer, wat vervolgens één enkel schot loste.
Waarom dit zo revolutionair was
-
semi-automatische puls: De mitrailleur schoot in feite niet volautomatisch, maar loste een razendsnelle opeenvolging van single-shots, telkens getriggerd door de motor zelf: draaide de motor sneller, dan ook de propeller(s) en vuurde het machinegeweer ook sneller (éénenkele) kogels af. Viel de motor uit, dan kon er niet helaas meer gevuurd worden.
-
geen vertraging door de piloot: omdat een propeller destijds zo'n 1.200 tot 1.400 toeren per minuut maakte, passeerde er tientallen keren per seconde een blad de loop. Een menselijke reflex had dit nooit kunnen timen, maar het mechanisme loste dit op.
-
het einde van de afketspen: Garros’ en Saulnier’s uitvinding met de stalen deflectors op de propeller kaatsten kogels letterlijk weg, maar dit beschadigde de propeller tóch enigszins en belaste de motor zwaar. Fokker Flugzeugbau – in casu werknemer-ingenieur Heinrich Lübbe, niettegenstaande Anthony Fokker in zijn biografie pochte dat hij het synchronisatiesysteem in 48 uur bedacht had – loste dit op door de kogel simpelweg tússen de bladen door te af te vuren.
De Fokker Eindecker, waarmee de Duitse luchtaas Kurt Wintgens op 15 juli 1915 de allereerste luchtoverwinning behaalde met een toestel dat uitgerust was met het synchronisatiesysteem
De Stangensteuerung van een Eindecker, uitgerust met een machinegeweer lMG08